Dlaczego?

Chcę mieć ludzi w d*pie.

Wstydliwy, pamiętliwy, obraźliwy, zapominalski, niecierpliwy, skryty, twardogłowy, pesymista, dyskutant, naiwny, zatroskany, przewrażliwiony, sceptyk, obojętny, nastrojowy, uparty, donośny, niemrawy, pochopny, zmienny.

Czy już wiesz, jaka jestem?

Z racji tego, że właśnie znalazłam pracę i prawdopodobnie, jeśli dobrze pójdzie, to będę pracować minimalnie na pół etatu, rozważam wybranie się do jakiegoś kolegi lekarza, coby ze mną porozmawiał i przeanalizował to, co robię nie tak i postarał się mi pomóc to zmienić. Wiem, że nie jestem szalona, jednak to by było bardzo dojrzałe z mojej strony, gdybym to zrobiła z własnej inicjatywy. Poza tym na tym by się kończyła moja dojrzałość. Czasem się zastanawiam, czy dobrze, że mieszkam z Filipem. To ja to wszystko psuję. Wiem, że to ja. Może czasem przesadza, ale z reguły ma rację. To mi zamyka usta, chowam pod siebie ogon i przyjmuję beszt na kark. Jestem winna, należy mi się, nie rozumiem, czemu go to tak denerwuje. Są kwestie, w których nie potrzeba komentarza, zrobiłam źle, wiem o tym, znowu, więc tym bardziej należy mi się kara. Coraz bardziej przyzwyczajam się do przeświadczenia, że naprawdę nie potrafię nic ze sobą zrobić i nie nadaję się do życia z ludźmi. Nie wiedziałam, że obrosłam w skorupkę. Kiedy to się stało? Zupełnie nie zauważyłam… Pytanie tylko, jak gruba ona jest i ile siły muszę włożyć, żeby ją rozbić. A może powoli zeskubać? Wszystko jedno, nie uważam, żebym była w stanie to zrobić. Jestem alienem o zaburzonym życiu wewnętrznym. Z tym sama nic nie zrobię.

Jak odzyskać utraconą siłę i determinację, żeby spojrzeć na wszystko jeszcze raz świeżym okiem, a nie marudzić i się chować. Czasem mam porywy odwagi. Jednak istnieją one tylko wtedy, kiedy nie mam innego wyboru. Nie boję się ludzi, tak uważam. W rzeczywistości boję się Filipa bardziej, niż wszystkiego innego, bo go zawodzę i jak tak dalej pójdzie to mnie zostawi bez mrugnięcia okiem, wiem, że nie będzie miał nawet jednego wyrzutu sumienia. Będzie okrutny, jak ja bezmyślna jestem teraz. Czyli niesamowicie. I kiedy się kłócimy to ja tylko to mam w głowie, dlatego nic innego nie mogę z siebie wykrztusić, bo ja już cierpię to, co się nieuchronnie zbliża.

Dziękuję, dobranoc.

Boli mnie głowa. Prochów nie biorę, bo wiem, że to siedzi we mnie.

Nie wiem, z której strony mam się ugryźć, nie wiem, jak rozwiązać to, co jest we mnie wadzące. Ehh, tak mi ze sobą ciężko. I ciężej coraz bardziej wraz z moją wzrastającą świadomością, jak paskudny charakter przyszło mi odziedziczyć od obojga rodziców. Jest to naprawdę wybuchowa mieszanka. Chociaż to sformułowanie nie jest do końca odpowiednie, bo taki wybuch jest silny, powoduje jakieś uszkodzenia, rani. Ja nawet tego nie jestem w stanie zrobić, wystawiam się tylko sama, pokazuję, jak beznadziejnie bezbronna jestem. Nie chcę tego, ostatnią rzeczą, którą bym chciała, to pokazywać, jak słaba jestem. To wynika chyba z mody mającej miejsce już od jakiegoś czasu, która przejawia się w tym, że kobiety kreuje się na silne, równe mężczyznom. Co za bzdura. Ostatnimi czasy uświadamiam sobie, jak faceci mogą być silni. To, że udajemy, że jesteśmy niemalże takie, jak oni, musi ich naprawdę bawić. No, ale cóż zrobić, skoro trend, głupi, bo głupi, to trend i pójdą za nim tłumy, im głupszy jest…

Dziwny stan. Nie chcę sobie robić prania mózgu, nie chcę też już płakać. Jest mi tylko wszystko jedno. I trochę mnie boli w klatce piersiowej… Ale przestanie. Zawsze przestaje.

Mogę być głupia, ale chcę się przełamać. Czas. Potrzeba mi czasu. Na pewno mi się uda. Chcę tego, jak niczego innego w swoim życiu.